Κάποια πρόσωπα, κάποιες μορφές, κάποιοι ἥρωες, ἀναλόγως τοῦ σημείου ποὺ εὑρίσκοντο κατὰ τὴν διάρκεια ἀγώνων, δὲν δίστασαν νὰ προσφέρουν τὰ πάντα γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν. Δὲν λογάριασαν τὴν ζωή τους, τὴν κοινωνική τους ὑπόστασιν ἤ τὴν βολή τους.
Ὅρμηξαν σὲ ἀγῶνες, σὲ δρόμους ἤ ἀκόμη καὶ στὸ θάνατο, μὲ αὐταπάρνησιν κι Ἔρωτα γιὰ τὴν Ἑλλάδα!
Δὲν ἔχει σημασία ἐὰν ἦταν σὲ κάποιο μέτωπο ἤ σὲ κάποιο χαράκωμα ἤ σὲ μίαν ἀποστολὴ μεταφορᾶς μηνύματος. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὸ ἡμερολόγιον
Ἡ Ἑλλάδα «τρώει» τά παιδιά της. Ἕνα ἀπό αὐτά: Κωνσταντῖνος Καραθεοδωρῆς.
Ἕνα μικρό ἀφιέρωμα στό μεγαλύτερο μαθηματικό τοῦ 20οῦ αἰῶνος Κωνσταντῖνο Καραθεοδωρῆ, πού σάν σήμερα (2 Φεβρουαρίου τοῦ 1950) πέθανε. Τόν μαθηματικό πού ἐνέπνευσε καί καθωδήγησε τόν Αἰνστάιν.
Ὁ Καραθεοδωρῆς, δέν μπόρεσε νά προσφέρῃ στήν πατρίδα πού τόσο ἀγαποῦσε, ὅπως ὅλοι οἱ ἰκανοί Ἕλληνες.
Ναυτικὰ ἀτυχήματα στὸν Σαρωνικό.
Σήμερα κάνουμε μίαν μικρὴ ἀναδρομὴ στὰ ναυάγια τοῦ Σαρωνικοῦ (κι ὄχι μόνον).
Ὀφείλουμε νὰ γνωρίζουμε τὴν κάθε στιγμὴ τῆς ἱστορίας μας καὶ νὰ ἀξιώνουμε σεβασμὸ.
Κι ὁ κάθε ἀνεύθυνος ὀφείλει νὰ ἐξαφανίζεται σιγὰ σιγά…
Τὰ δεδομένα ἀλλάζουν…
Θεώνη Δρακοπούλου (Μυρτιώτισσα). Μία μυθική γυναῖκα
Γεννημένη στήν Κωνσταντινούπολι ἀπό γονεῖς Πατρινούς, ἔζησε σέ πολλές περιοχές τῆς χώρας μας λόγω τοῦ ἐπαγγέλματος τοῦ πατέρα της . Ὁ πρῶτος (καί ἀμοιβαῖος) μεγάλος ἔρωτας, αὐτός μέ τόν Γρηγόριο Ξενόπουλο, ἀποτέλεσμα τοῦ οποίου ἦταν τό αὐτοβιογραφικό «Μυστικοί Ἀρραβῶνες», πού μεταφέρει αὐτούσια τήν ἀλληλογραφία τῶν δύο ἐρωτευμένων, δίνοντας μας τήν εὐκαιρία νά θαυμάσουμε τά ὡραιότερα, ἴσως, λόγια γυναίκας, πού ἔχει διασώσει ἡ νεοελληνική λογοτεχνία .
Ὁ ἐθνικός μας Παλαμᾶς, κι’ αὐτός ἐρωτευμένος μέ τήν νεαρή Θεώνη, εἶναι ὁ συνδετικός κρίκος τοῦ ἔρωτά της μέ τόν ἥρωα ποιητή Λορέντζο Μαβίλη, γιά τὀν ὁποῖο ἔγραψε πολλά ἀπό τά ποιήματά της ὅπως τό: Συνέχεια
Μιαούλεια καὶ τὰ …μυαλὰ στὰ κάγκελα!!!
Εἶμαι κάπως …ἀπόλυτη σὲ ἀρκετὰ θέματα. Ἴσως περισσότερο ἀπὸ ὅσο χρειάζεται, ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ τὸ ἀποφύγω.
Εἶμαι μάλιστα ἀπολύτως ἀπόλυτη σὲ ζητήματα ἤθους. Ἀφῆστε δὲ ποὺ πιστεύω πὼς τὰ στερνὰ πρέπει νὰ τιμοῦν τὰ πρῶτα.
Διότι ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ ἔχει ζήσῃ τὴν ζωή του, ποὺ ἔχει τὶς ὅποιες ἐμπειρίες του, ποὺ τέλος πάντων ἔχει ἀποκτήσῃ μίαν κρίσι καλλίτερη ἀπὸ αὐτὴν ποὺ εἶχε στὰ πέντε του ἤ στὰ δεκαπέντε του ἤ στὰ εἰκοσιπέντε του, εἶναι σαφῶς πιὸ ὤριμος, πιὸ μετρημένος καὶ πιὸ ἀξιοσέβαστος.
Βέβαια αὐτὰ τὰ πιστεύω ἐγώ. Ὄχι ὅλοι. Ὅπως γιὰ παράδειγμα ὁ Μιαούλης, ποὺ μάλλον σκοτίστηκε γιὰ τὴν ὑστεροφημία του, δίδοντας τόπο στὸ μένος του νὰ ἐκφραστῇ καταστρέφοντας τὸν στόλο μας στὸν Πόρο τὸ 1831.
Ἄν καὶ καταπιάστηκα μὲ τὸ θέμα ἀρκετὰ ἀναλυτικὰ ἐχθές, δὲν μπορῶ, λόγῳ τῆς ἡμέρας, νὰ τὸ ἀποφύγω σήμερα καὶ νὰ μὴν ἐπανέλθω.
Τιμοῦμε λοιπὸν στὰ Μιαούλεια, σήμερα, κάποιον ποὺ κατέστρεψε τὸν στόλο. Δὲν τιμοῦμε κάποιον ποὺ διέσωσε τὸν στόλο.
ᾨδὴ Ἐννάτη. Εἰς τὸν Προδότην
α΄
Ἐγύρισε ταὶς πλάταις του·
φεύγει, φεύγει ὁ προδότης·
ἀλαμπῆ σέρνει τ᾿ ἅρματα
φαρμακερά, τὸ στῆθος του
ἔγινεν ᾅδης.
β´
Τὸν σταυρὸν καὶ τοὺς Ἕλληνας
ἄφησ᾿ ὀπίσω, ἐξάπλωσεν
ἀδελφικῶς τὴν χεῖρα του
῾ς τοὺς τούρκους, κ᾿ ἐπροσκύνησε
βάρβαρον νόμον. Συνέχεια