«Βούλγαρος νὰ μὴ μείνῃ!»

Ἕνα μικρὸ ἀφιέρωμα στὸν Παῦλο Μελᾶ.
Μικρό, διότι ἀδύνατον νὰ μπορέσουμε νὰ ἀνταποδώσουμε, στὸ ἐλάχιστον, ὅσα ἐκεῖνος ἔπραξε, ἐμμένοντας ἔως τοῦ τέλους του στὶς ἰδέες του καὶ στὶς ἀρχές του.
Καί, ἀνεξαρτήτως τοῦ τί πιστεύει ὁ καθείς…
…αὐτὰ τὰ πρόσωπα, ποὺ πεθαίνουν γιὰ τὶς ἰδέες καὶ τὶς ἀρχές των, εἶναι καὶ τὰ μόνα πού, σύσσωμος ἡ Ἀνθρωπότης ὀφείλει νὰ τιμᾶ, διότι αὐτὰ καὶ μόνον αὐτὰ τὸ δικαιοῦνται… Καὶ τὸ δικαιοῦνται διότι, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν συμφωνοῦμε ἢ διαφωνοῦμε μὲ τὶς θέσεις των, ἕνα εἶναι βέβαιον: ὁ σκοπὸς εἶναι μεγαλύτερος ἀπὸ τὸ πρόσκαιρον τοῦ βίου!

Με κατάνυξη και παρουσία δεκάδων πολιτών, Δημοτικών Συμβούλων, ανθρώπων από τον πολιτικό, οικονομικό και θρησκευτικό χώρο της Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε την Κυριακή η επιμνημόσυνη δέηση, στο πλαίσιο του εορτασμού του Μακεδονικού Αγώνα, στο ναό του Αγίου Ελευθερίου, στο Δήμο Παύλου Μελά.Η δέηση έλαβε χώρα παρουσία του Δημάρχου Διαμαντή Παπαδόπουλου και πλήθους δημοτών. Από την πλευρά του, ο κ. Παπαδόπουλος ανέφερε «Η επέτειος μνήμης του μάρτυρα της Μακεδονικής ελευθερίας Παύλου Μελά, γνωστού και ως καπετάν Μίμης Ζέζας, αποτελεί σημείο αναφοράς για τη νεότερη ελληνική ιστορία και εθνική γιορτή για κάθε πολίτη. Το θάρρος, η αυτοθυσία, η περηφάνια, η αποφασιστικότητα και η έντονη αγωνιστική συνείδηση που τον αναγνώριζε, είναι αναγκαία χαρακτηριστικά για κάθε Έλληνα, στην δύσκολη περίοδο που διανύουμε.

Αισθάνομαι περήφανος που ο νέος Καλλικρατικός Δήμος, τον οποίο έχω την ευλογία να διοικώ, φέρει την επωνυμία ενός μεγάλου Έλληνα οραματιστή, ενός πατριώτη που θυσίασε την ζωή του στον βωμό της ελευθερίας και της εθνικής ολοκλήρωσης. Αισθάνομαι περήφανος που το πρώην στρατόπεδο, που έφερε το όνομά του, αποδόθηκε στον Δήμο μας και θα αποτελέσει ένα έργο πνοής και δημιουργίας για τις Δυτικές Συνοικίες. Ο Παύλος Μελάς οραματίστηκε μια Ελλάδα Συνέχεια →

Γιὰ τὸν Ξενοφώντα δὲν γράψαμε…

Μία πολὺ ἐνδιαφέρουσα παρουσίασις ἑνὸς σημαντικοῦ ἔργου τοῦ Ξενοφῶντος. 

Ο Ξενοφών και ο εσωτερικός εχθρός

Ὁ Μιλτιάδης.

Θὰ ἦταν καλὸ κάπου κάπου νὰ ῥίχνουμε μίαν ματιὰ στὴν ἱστορία μας. Ἔχει πολλὰ νὰ μᾶς διδάξῃ. 

Ἡ ἱστορία γιὰ παράδειγμα τοῦ Μιλτιάδου…

Πῶς ἔζησε καὶ πῶς πέθανε!

Ἕνα ἄλλο Ἑλλαδοξεφτιλιστάν καὶ τότε;

Ὄχι ἀκριβῶς.

Ἁπλῶς ἡ …κεκτημένη ταχύτης τῆς δημοκρατίας, ἢ ὀρθότερα τῆς ὀχλοκρατίας.

Συνέχεια →

Ἡ ναυμαχία τοῦ Ναυαρίνου.

Μία στιγμὴ σταθμὸς στὴν ἱστορία μας. Μία ναυμαχία ποὺ καθώρισε τὴν ἔκβασι τοῦ πολέμου καὶ τὶς συνθῆκες τῆς ἐλευθερίας. Μία ναυμαχία ποὺ ξεκίνησε κατὰ …λᾶθος ἀπὸ ἕναν τυχαῖον κανονιοβολισμό. 

Ὁ Γέρος μας στὴν φυλακή ὅταν ἔφθασε ὁ Ἰμπραήμ. Μαζὺ μὲ τὸν Πλαπούτα. Οἱ περισσότεροι τίμιοι ἀγωνιστὲς ὑπὸ διωγμόν. Ὁ Καραϊσκάκης κι ὁ Δυσσέας δολοφονημένοι. Οἱ Κωλέτηδες καὶ οἱ Μαυροκορδᾶτοι ξεκοκκάλιζαν τὶς τελευταῖες λίρες τοῦ δανείου. Κι ὁ Ἰμπραήμ θέριζε.  Συνέχεια →

68 χρόνια ἀπὸ τὴν βύθισι τοῦ Λ. Κατσώνης.

ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙΣ ΕΣΧΑΤΩΝ

68 χρόνια από την βύθιση του υποβρυχίου “Κατσώνης”

Περί Αλός

Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος
Δημοσιογράφος – Αμυντικός Αναλυτής.

Το Βασιλικό Ναυτικό (ΒΝ) προχώρησε το 1925 στην παραγγελία δύο υποβρυχίων (τα μετέπειτα «Κατσώνης» και «Παπανικολής») τύπου Shneider-Laubeuf στα γαλλικά ναυπηγεία, εκ των οποίων το πρώτο ναυπηγήθηκε στις εγκαταστάσεις Chantiers de la Gironde στην περιοχή Μπορντώ. Το Υ-1 καθελκύστηκε το 1926 και παραδόθηκε στις 8 Ιουνίου 1928 με παραλαμβάνοντα κυβερνήτη τον αντιπλοίαρχο Κωνσταντίνο Αρβανίτη. Το υποβρύχιο είχε εκτόπισμα 576 τόνων (επιφάνεια) και 775 τόνων (σε κατάδυση), διαστάσεις 62,5/5,3/3,6 μέτρα, για την πρόωσή του χρησιμοποιούσε δύο μηχανές ντίζελ Shneider-Carels (2 x 650 ίππων) και δύο ηλεκτροκινητήρες των 500 ίππων. Ανέπτυσσε ταχύτητα 14 κόμβων στην επιφάνεια και 9 σε κατάδυση.
Η ακτίνα δράσης του ήταν 3.500 ν. μίλια με ταχύτητα 10 κόμβων. Μπορούσε να καταδυθεί σε βάθος 80 μέτρων και έφερε έξι τορπιλοσωλήνες Συνέχεια →

Θὰ μπορούσαμε νὰ ἔχουμε ἀποφύγει τὴν μικρασιατικὴ καταστροφή;

Ὅταν ἡ ἱστορία γράφεται, ὅλα τὰ ὑποθετικὰ σενάρια εἶναι παραμύθια γιὰ νὰ περνᾶμε τὴν ὥρα μας. Ἐὰν, θὰ, ὅταν…. 

Τὸ παρακάτω ὡς γεγονὸς τὸ ἐγνώριζα. Ἐπίσης ἐγνώριζα κι ἄλλες παραμέτρους ἀπὸ τὴν δράσι ἢ τὴν μὴ δράσι τοῦ Βενιζέλου. Ἐπίσης ἐγνώριζα τὸν ἀγώνα τῶν Ποντίων, δίχως καμμία στήριξι καὶ τὴν μεγάλη τους προσπάθεια νὰ διασώσουν, διὰ μέσου σοβιετικῆς ἐνώσεως, τὰ μεγαλύτερα δυνατὸν τμήματα τοῦ πληθυσμοῦ. 

Συνέχεια →