Εἶναι ἕνα θέμα ποὺ οὐδέποτε μὲ εἶχε ἀπασχολήσει, διότι δὲν γνώριζα πὼς ὁ βασιλικὸς χρυσὸς παρέμεινε στὴν Κρήτη, κάπου θαμμένος, ἀναμένοντας κάποια σύγχρονα τομάρια, ἀπογόνους τῶν τότε τομαριῶν, ἐγχώρια, ἀλλὰ κυρίως εἰσαγώμενα, νὰ τὸν ἁρπάξουν καὶ νὰ τὸν οἰκειοποιηθοῦν. Κι ὄχι μόνον δὲν τὸ γνώριζα, ἀλλὰ θεωροῦσα πὼς κι αὐτὸς εἶχε ἐξαφανισθεῖ μὲ τὸν γνωστὸν τρόπο τῆς …φυλάξεώς του! Ὅπως ἄλλως τε καὶ ὅλος ὁ χρυσὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους!
Τὸ συμπέρασμα πού ἐξάγεται ἀπό αὐτήν, καθῶς καί ἀπό ὅλες τίς ἄλλες ἱστορίες; Ἕνα: Οὐδέποτε εἴχαμε Συνέχεια
Ἡ ἅλωσις τῶν Χανίων ὑπό τῶν τούρκων στίς 22 Αὐγούστου 1645 ὑπῆρξε βαρύ πλῆγμα γιά τούς Βενετούς πού κατεῖχαν τήν Κρήτη ἀπό τό 1204. Οἱ τοῦρκοι ἑδραιώθηκαν, ἐνισχύθηκαν μέ νέες ἐπικουρίες καί τό θέρος τοῦ ἑπομένου ἔτους ἐστράφησαν κατά τοῦ Ῥεθύμνου, μέ ἀρχηγό τόν Ντελῆ Χουσεΐν. Ἡ πολιορκία ἄρχισε τά τέλη Σεπτεμβρίου καί διήρκησε 45 ἡμέρες περίπου. Στίς 13 Νοεμβρίου 1646 τό Ῥέθυμνο παρεδώθη. Ἡ μισή Κρήτη ἦταν κιόλας στήν κατοχή τῶν τούρκων.